آب‌گینه

درباره بلاگ

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِیمِ
الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد
وَ
عَجِّل فَرَجَهُم!

طبقه بندی موضوعی
پیوندها

۲۸ مطلب با موضوع «غزل‌خوانی» ثبت شده است

   

 دیروز، سال‌گردِ درگذشتِ «غلام‌رضا قدسی»، شاعرِ متدیّن، مبارز و انقلابیِ خراسان بود. می‌گویند، او از جملۀ شاعرانی بوده که پیش از انقلاب، زندان رفته و شکنجه شده‌ و با رهبری، آشنایی و دوستی داشته‌است... دیدم که خبری، نشانی از او، حتّی در سالگردِ درگذشت‌ش نیست، گفتم با غزلی یادش کنم. خدایش بیامرزاد و حتمی بابتِ اشعارش در وصفِ حضراتِ معصومین علیهم‌السّلام، متنعّم است و مرزوق.   

 

کارِ دنیا بی‌حساب است، آزمودم بارها
              دست‌رنجِ کارِ ما باشد، قسمتِ بی‌کارها 
ما دلِ خود را بر این دریای طوفانی زدیم
              بهرۀ ساحل‌نشینان از گهر شد، بارها

 پیشِ دریادل، غمی از سیلیِ امواج نیست
              اهلِ حق را نیست چون منصور، بیم از دارها
 دولتِ دنیا ندارد پیشِ دانا اعتبار
             چون بود اقبالِ دنیا از پی اِدبارها
 آفتابم،کی روم چون سایه دنبالِ کسی؟
             گُل نخواهم تا نیابم منّتی از خارها
بر مقامی چون رسد کوته‌نظر، از بی‌خودی است
             محوِ نقشِ خویش در آیینۀ پندارها
 اوج گیرد گِردباد امّا ز بی‌مقداری است
             کی فزون بالانشینی می کند، مقدارها؟
 طعنۀ اغیار را هرگز نمی‌گیرم به هیچ
             سخت بر آزاده می‌باشد جفای یارها
سایۀ خود را ندید آن‌کس که شد صاحب‌مقام
             گر چه بود افتاده هم چون سایۀ دیوارها
 عالَمی را روشنی می‌داد هم چون آفتاب
              بود اگر گفتارها را جلوۀ کردارها
 جاه و منصب را ز چشم افکند و شد آسوده‌دل
              منّت ایزد را که «قدسی» رست از مُردارها

 

* البتّه که زیباتر و معروف‌تر ازین‌ ابیات، دارد ولی خب من این غزل را دوست می‌دارم.
* می‌شد بنشینم و خلاصه‌ای از چند مقاله و مطلب در بابِ زندگی و آثارِ مرحوم گردآوری کنم و یادداشتِ مفصّل‌تری بنویسم. حوصله نکردم. این چند نوشتار، مفید و خواندنی هستند:  +  +  +

آب‌گینه
۲۴ دی ۹۵ ، ۰۸:۳۷

استغفارِ حافظانه

هر چند ما بَدیم، تو ما را بِدان مگیر!

                                شاهانه ماجرایِ گناهِ گدا، بگو!

آب‌گینه

ای برگزیدۀ همۀ انتخاب‌ها!
                  قرآنِ تو کتابِ تمامِ کتاب‌ها
اندیشۀ تو تیشه به اصلِ بدی زده
                  ای ریشۀ همیشه‌ترین انقلاب‌ها!
فخرِ فلک به توست که فانوس گشته بود،
                  در کوچه‌های آمدنت، آفتاب‌ها
سرمشقِ آسمان و زمینی که نامِ توست،
                  برلوحِ شب نوشته به خطِّ شهاب‌ها
من تکیه کرده‌ام به تو و پای‌مردیت
                  در روزِ چون و چند و چه؛ روزِ حساب‌ها
سرگشته، در مضایقِ وصفِ تو مانده‌ام
                  چندان که داده‌ام به سخن، آب و تاب‌ها
خورشیدِ مکّه، ماهِ مدینه، رسولِ من
                  ای خاکسارِ مدحتِ تو، بوتراب‌ها
شمعِ زبان‌بریده چه لافد ز آفتاب؟
                  گنگم که در هوای تو دید‌‌ست خواب‌ها

                                                                       (حسین منزوی)

آب‌گینه

      صبحی تا ظهر، در ختمِ پدرِ یکی از دانش‌آموزانم شرکت کرده بودم؛ دخترک رنگ‌پریده و موپریشان، نالان و گریان، سراپا سیاه‌پوش، به سوگِ پدر نشسته بود و من هم همراه با او اشک ریختم. از غروبی تا شام هم در مراسمِ ازدواجِ دانش‌آموزی دیگر بودم که سپیدپوش، با موی بافته و لب‌های سرخ، دست در دستِ یار، پیمانِ مقدّسش را جشن می‌گرفت. برای او آرزوی خوشبختی کردم و کف زدم. آه؛ این است و جز این نیست قصّۀ سرای سپنجی؛ روزی دل‌بستن و دیگر روز، دل‌کندن! پس: «بهتر آن است که من خاطرِ خود خوش دارم»*

 

عیدتان مبارک!

_ چه شگفت و پُرمعنا است که میلادِ رسولِ خدا؛ خاتم الأنبیا و ولادتِ شیخ الأئمّه، مؤسّسِ مذهبِ شیعه در یک روز است!

 

  * حافظ جان. 

آب‌گینه
۰۶ آذر ۹۵ ، ۱۸:۵۸

رندانِ صبوحی‌زدگان *

    نگاه کن! با دل‌های پریشان و بی‌قرار،  چشم‌های تر، سینه‌های زخمی، بال‌های خسته، جامه دریده و نیلی، به احترامِ حضرتِ عشق، تمام‌قد ایستاده، بزم آغاز می‌کنند؛ همه با هم و هماهنگ، بال می‌گشایند و ذکر می‌گویند و اشک می‌فشانند و نامِ دل‌بَر که می‌آید، مست از بادۀ یادش، اختیار از کف داده، دَم می‌گیرند، می‌جوشند و می‌خروشند و می‌چرخند و می‌رقصند و پرواز می‌کنند! این همان سماعی نیست که باید و شاید؟! کجاست آن شیخکِ کذّاب و آن صوفیِ مدّعی تا این بی‌خودی و شوریده‌گی را تماشا کند و خاموش بماند و بمیرد؟

 

 * حافظ جان.

آب‌گینه
۲۶ آبان ۹۵ ، ۱۵:۳۷

شمعِ تصویر

شمعِ تصویریم، از سوز و گدازِ ما مپرس!
                         پرتوی از رنگ تا باقی است، با ما آتش است...
  

 

                                                                                    «بی‌دل»

آب‌گینه
۱۰ آبان ۹۵ ، ۱۹:۰۰

آه؛ کربلا، کربلا، کربلا... *

خوشا به حالِ دلِ بی‌شکیبِ بعضی‌ها
                       هزار غبطه به حالِ عجیبِ بعضی‌ها
نمی‌رود ز سَرِ این پرندۀ قفسی
                      
خیالِ بال و پَرِ دل‌فریبِ بعضی‌ها
قنوتِ وتر... سَحر... در جوارِ «شش گوشه»
                        طبیبِ حاذقِ دردِ غریبِ بعضی‌ها
نصیبِ همچو منی؛ مُهرِ تربت و حسرت!
                         براتِ کرب و بلا، هی نصیبِ بعضی‌ها ...

دلم شکسته خدایا! مرا اجابت کن!
                         به حقِّ حرمتِ «اَمّن یُجیبِ» بعضی‌ها
به همنشینیِ پاکانِ کربلارفته
                         گرفته شالِ عزا، بوی سیبِ بعضی‌ها ...

                
«فاطمه معین‌زاده»          


     هی در تلویزیون و اینترنت و این طرف و آن طرف، ملّت در بابِ بستنِ کوله‌پشتی و وسایلِ لازمِ در راه‌شان حرف می‌زنند. هی عاشقانه شعر می‌خوانند و می‌نویسند و روی پا بند نیستند. عدّه‌ای از اقوام و دوستان هم که خداحافظی کرده‌ و حلالیّت طلبیده و راهی شده‌اند و... آدم اصلاً غم‌باد می‌گیرد، دلش تنگ است، تنگ‌تر می‌شود، خب! 

   خودم امّا خوب می‌دانم که مادر و مدیرِ مدرسه و نداشتنِ همسفر و مَحرم و... همه بهانه است؛ من لیاقتِ دیدارِ حضرتِ آستانش را ندارم... 

 

*  قطعه‌ای از زمینۀ خوانده‌شده، توسّطِ «محمود کریمی»:  این‌جا +

آب‌گینه
۰۲ آبان ۹۵ ، ۱۹:۳۳

آبانی دیگر...

                    و آمدیم که عاشق شویم و درگذریم
                                             که رازِ زندگی و مرگِ آدمی، این بود


                                                                            

_ این بیتِ «حسین منزوی» را بسی دوست می‌دارم. خیلی خوب است؛  می‌شود جامع و مانع، فراخورِ حال و نگاهت، به اندازۀ ارتفاعِ روح و پروازت، هم آسمان و هم زمین را داشته باشی. آن رنجِ همیشه و هماره را هم در خود دارد، رسمی و شیک!

آب‌گینه

تفأّل زدم به حافظِ نازنین برای شروعِ ماهِ محرّم و برپاییِ خیمۀ عزای حضرتِ أبالاحرار، گفت:


حُسنت به اتّفاقِ ملاحت، جهان گرفت

                     آری به اتّفاق، جهان می‌توان گرفت...

بر برگِ گُل به خونِ شقایق نوشته‌اند

                    کان کس که پخته شد، میِ چون ارغوان گرفت

 

 

 

_ ابیاتِ دیگرِ غزل هم البتّه بسی شگفت و پُرنشانه است.

_ آوخ؛ هزار و سیصد و هفتاد و اندی محرّم آمد و رفت و هنوز انتقام نگرفتیم! 
_ محرّم که شروع می‌شود، نه؛ پیش از محرّم که مقدّمات و سیاهی‌ها و تکیه‌ها و... را می‌بینم تا عصرِ عاشورا که برسد و تمام شود، قلبم هی می‌تپد، هی می‌لرزد و مضطربم و می‌میرم. هرسال فکر می‌کنم که می‌خواهد دوباره اتّفاق بیفتد و انگار می‌شود و ممکن است جلوی واقعه را بگیریم، امّا...

_ عظم اللّه اجورکم!

آب‌گینه

شادی برای تو، غمِ عالم برای من

                                از ماه‌های سال، مُحرّم برای من

آوای آسمـانیِ داوود مـالِ تـو

                              خاموشیِ مقدّسِ مریم برای من

از عشقِ خود جدایم و جای گلایه نیست

                             این بود ارثِ حضرتِ آدم برای من

بی‌مهری است رسمِ محبّت برای تو

                             تنهایی است مونس و هم‌دم برای من

یوسف که نیستم ولی آن بنده‌ام که هیچ

                             نگذاشته‌ست صاحبِ من، کم برای من

بگذار عمر در گذرِ عشق طی شود

                            حتّی اگر نشد که تو یک دَم برای من...

                                                                            (میلاد عرفان‌پور)

 

 

* سیصد و شصت و پنج روز و شب گذشت...

آب‌گینه