یک شاخۀ شکسته، امّا پُر از جوانه

      جایی خواندم که:
«شاعران از کلمات استفاده نمی‌کنند، به کلمات استفاده می‌رسانند؛ و این سودرسانیِ به کلام، منجر به کشفِ قلمروی تازه در هستی خواهد شد. رازِ طراوتی که شاعران به جهان می‌بخشند، نهفته در این مکاشفه است. مکاشفه‌های اصیل، همیشه از پیِ مشاهده‌های تمام‌عیار می‌آیند و شعر، نخست مشاهده می‌آموزد تا راه را برای مکاشفه باز کند.»*

     در ذهنم از جمله کسانی که می‌تواند شاهدمثالِ تمام‌قدِ این تعریف باشد، «مرتضی امیری اسفندقه» است. او به تمامِ معنا شاعر است و... 

    
بهار است و فصلِ غزل‌خوانی؛ این غزل‌قصیدۀ استاد را  از مجموعۀ «کَوار» بسیار دوست می‌دارم و گفتم به شما هم بفرما بزنم. گوارا!   

یک شاخۀ شکسته افتاده کُنجِ خانه
                                     یک شاخۀ شکسته، امّا پُر از جوانه

با این که پیچکِ مرگ، پاپیچ ساقۀ اوست

                                     دارد هنوز امّا از زندگی، نشانه

یک شاخۀ شکسته، سرزنده و سحرخیز

                                     یک شاخۀ شکسته، شاداب و شادمانه

باور ندارد انگار، بی‌ریشه است و بیمار

                                     رو می‌کند به خورشید، با کم‌ترین بهانه

دیشب جوانه‌هایش در حالِ واشدن بود

                                     دیشب به لطفِ باران، در بارشِ شبانه

زیباست زیرِ باران این زخمیِ بهاران

                                     روی جوانه‌هایش آیینه‌ها، روانه

یک چند برگِ شفّاف وا کرده‌است، امروز

                                     یک چند برگِ شفّاف، هرچند ناشیانه

شاید تگرگ؟! امّا این شاخه مُردنی نیست

                                     سبز است زیرِ رگبار، رگبارِ تازیانه

یک شاخۀ شکسته، سرشار از طراوت

                                     یک شاخۀ شکسته، لبریز از ترانه

بی‌شک که هفته‌ها بعد، این شاخه چند شاخه است؛

                                     رویان و روح‌پرور، انبوه و شاعرانه

بی‌شک که می‌تواند یک عمر زنده باشد

                                     یک عمر زنده، آری! یک عمر، جاودانه

از پنجره به بیرون سَرمی‌کشم، بهار است

                                     یک شاخۀ شکسته، افتاده کنجِ خانه 

 

 

*|از مقدّمه‌ی کتابِ «دوستت دارم؛ هزارسال دوستت‌دارم در شعرِ ایران»؛ نوشته و گِردآوری و عکّاسی‌شدۀ «یارتا یاران»، نشرِ دوران|

۲ موافق ۰ مخالف
چه قشنگ بود و خیلی خوب بود  تشکر که به ما هم تعارف کردین

بله، زیباست.

تشکّر که خواندی.

چه خوب هم که زود زود آپ میکنن :)

چه خوب که شما لطف داری، عزیزم.

یک شاخه ی شکسته....اما پر از جوانه....

سرشار از طراوت، لبریز از ترانه

این مقدمه معرکه بود...
کتاب هم به این خوبیست!؟

تا تعریفت از خوب چه باشد.

برخی بخش‌ها.

تشکر از معرفی اون کتاب و این شعر
اما متاسفانه به سبب کجی شاقول ذهن و شابلون اساس من، چند تا شاعر اصلا به دلم نمیشنن. یکی همین آقای اسفندقه یکی قزوه یکی خیلی های دیگه. اما قاعدتا وقتی کسی مثل خانم نیلوفر و حسن آقا صنوبری و خیلی آدم حسابیای دیگه طرفدار این دست افراد هستم حکما من باید یه فکری برای خودم بکنم:))))

متشکّرم که مطالعه کردید، با وجودِ عدمِ تمایل و پسند.

:) 

اساس=احساس
انگشتای لعنتی:)
من چه ..ی هستم که پسند بکنم یا نه؟ :)
همین طور از برداشت معیوب خودم گفتم.

تقاضا می‌کنم.

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِیمِ
الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد
وَ
عَجِّل فَرَجَهُم!
پیوند ها
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان