به آهنگِ مفاتیح‌الجنان...

و می‌گرید غمش را نیمه‌جان، آهسته آهسته
                             کنارِ تشتِ زر با خیزران، آهسته آهسته
دو دستِ کوچکش برمی‌کشد دیباج را از تشت
                             نمایان می‌شود ماهِ نهان، آهسته آهسته
نگاهش می‌خورد پیوند با لبخندِ محزونی
                             که می‌ریزد عقیق و ارغوان، آهسته آهسته
میانِ تشتِ خون می‌لغزد انگشتانِ لرزانش
                             به روی گونه‌های مهربان، آهسته آهسته
و می‌بوید چو گل‌های بهاری، زلفِ خونینش
                             و می‌ریزند با هم هر دوان، آهسته آهسته
نگاهش می‌رود سوی غروب و گَردِ اندوهی
                             که می‌بارد به روی کاروان، آهسته آهسته
نفس از سینه‌اش پَرمی‌کشد _ پروازِ بی‌برگشت_
                             به سمتِ وسعتِ رنگین‌کمان، آهسته آهسته
شکوفا می‌شود در مقدمش دروازه‌های عرش
                            به آهنگِ مفاتیح‌الجنان، آهسته آهسته

 

                                                  «بهروز سپیدنامه»

۱ موافق ۰ مخالف
لبخند محزونی...
که می بارد عقیق و ارغوان آهسته آهسته...

چقدر زیبا بود...

و دردناک...

اما به چشم دخترکان شوق دیگری‌ است
شـوق دوباره دیــــــــدن بابا غـــروب‌ها
بعد هـــــزار سال من و کــــودکان شام
تنها نشستـــه‌ایم همیــــــن‌جا غروب‌ها

دکتر اسماعیل امینی

متشکّرم.

به این میگویند شعر

خیلی زیبا 

بله.

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِیمِ
الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد
وَ
عَجِّل فَرَجَهُم!
پیوند ها
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان