زائر، همسایه و مهمانِ ما!

سرِ شبی، شبکۀ سه مستندِ «یاران اربعین» را تماشا می‌کردم. موکب‌های «طویریج» را نشان می‌دادند و با کامل‌مردی عرب مصاحبه می‌کردند. نقل به مضمون می‌گفت: «ما از شیعیان علیّ بن ابی طالب سلام الله‌ علیه شبانه‌روزی، پذیرایی می‌کنیم. شما ایرانی‌ها که هم زائر امام حسین علیه السّلام هستید و هم همسایه و مهمانِ ما؛ با افتخار و با همۀ اموال و وجودمان در خدمتِ شما هستیم.»

 هفت هشت روز است که وقتی تصویر و خبرِ دل‌بری‌های عراقی‌ها را می‌بینم، به مراسمِ پایانِ صفر فکر می‌کنم و مهمان‌نوازیِ مشهدی‌ها؛ اربابانِ مسکن، هتل و مسافرخانه‌ها، راننده‌های خوش‌انصافِ دمِ حرم، مغازه‌دارهای حبیبِ خدا، دست و دل‌بازی‌ها و ریخت و پاش‌های خواص و عوامِ پایتختِ معنویِ کشور!
در این بیست و اندی سال که سعادتِ مجاورت با امامِ رئوف را دارم، بارها بابتِ این آغوشِ باز و مؤمنانۀ این جماعت، پیشِ روی دور و نزدیک، به‌خصوص مهمان‌های خارجی خجالت‌زده شده‌ام! کاش حالا  اگر در این شهر، خیلی خبری از نذورات و صدقات و اِعطا و اِطعام نیست، دستِ‌کم، این اندازه گران‌فروشی، تقلّب و بی‌انصافی فراوان نبود!
فقط همین وقت‌هاست که آرزو می‌کنم، از اهالی قدرت و ثروتِ عالَم بودم و می‌شد و می‌توانستم، خیالِ زائرانِ حضرت را بابتِ مسکن، خورد و خوراک و حمل و نقل راحت کنم.

به‌نظرم، باید در این ایّامی که مشهد، زائرانِ میلیونی و به‌خصوص خارجی دارد، برنامه‌ریزی برای پذیرایی و استقبال از آن‌ها، ملّی و کشوری باشد. بالآخره حیثیّتِ همۀ ایران مطرح است!

۵ موافق ۰ مخالف
شما رو خدا ذهنیت ما رو نسبت به مشهدی ها خراب نکنید. 
بنده مشهدی ها را منصف تر، عطوف تر و رئوف تر از خودم می دانم...

حتمی حُسنِ نظرِ شماست. من امّا تصاویر و خاطراتِ تلخی در ذهن دارم.‌..

حالا ما خودمان خیلی مهم نیستیم، کاش مهمان‌های‌ خارجی‌مان، راضی و خشنود باشند!

سلام آبگینه بانو

حیف همسایگی آقای رئوفمان.چطور به خودشون اجازه میدن چنین کاری بکنن...معتقدم پولی که اینطوری نصیب کسی بشه تو راه دوادرمون و هزار بدبختی دیگه خرج میشه

سلام بر شما؛

مع الأسف!

بله و لقمۀ نسلِ بعد!

سلام.. شهر ما هم به این بیماری "میهمان آزاری" مبتلاست! چقدر شرمنده و خجالت زده میشه آدم.. راننده تاکسی ها رو که نگو.. به بعضیهاشون حتی التماس میکنم دو برابر از غریبه ها کرایه نگیرید.. ولی کو گوش شنوا.. 
عزیز خبرها از عراق حاکی از اونه که اونقدر ایرانی ها پرروبازی، بی ادبی، طلبکاری از خودشون بروز دادن که حتی نظر عراقی ها هم نسبت به ایرانی ها منفی شده.. یعنی اهل خونه ما که رفته بودن از اخلاق و رفتار ایرانیها خون گریه میکردن، خدا به دادِ دل عراقی ها برسه.. 
ما مازادِ نیازمون رو انفاق میکنیم ، اونا همه ی دارو ندارشون رو در طبق اخلاص میگذارن. این فرق ما با اونهاست.. تا هزار سال بعد من نمیتونم اونطور که یه عراقی همه ی زندگیش رو میریزه به پای یه عده غریبه و پتوش رو میندازه زیر پای زائرا، حتی اینکار رو برای خانواده خودم بکنم! حالا حالا ها ما باید مهمون نوازی رو ازشون یاد بگیریم! 

سلام عزیزم؛

ای داد! :(

بله. بالأخره یکی از ویژگی‌های نژادِ عربِ اصیل سخاوت است...  

واقعا خوش به حالت برای مجاورت و التماس دعا

مایه شرمساریه
چطور در جوار امام رویشان می شود با زایر امام اینطور برخورد کنند؟

قربانت!

بله!

عجب!
نمی‌دانم چه باید گفت، چه باید کرد. اما تجربه نشان داده، ما وقتی می‌خواهیم کاری را ملی و کشوری کنیم، آن را دولتی می‌کنیم و وقتی کاری از این جنس دولتی شد، احتمالاً فاتحه‌اش را باید خواند. (چندان هم مربوط به این دولت و آن دولت و آن دیگری نیست.)

درست می‌فرمایید.

شاهکارِ دولت در اربعین مثلاً!

باید مردم بسیج شوند.

چندسالی هست که شرایط مشهد هم رو به بهبود هست.

یکی از دوستانم که از ساکنان اطراف مشهد هستند سالهاست خادم موکب های پیاده روی به سمت حرم امام رضا علیه السلام هستند و خدمات خوبی به زائران هم می دهند.

مأجور باشند ولی من که ساکنِ مشهد هستم، شرایط را رو به بهبود نمی‌بینم! :)

در اطرافِ حرم که تهِ زورِ مشهدی‌ها برای پذیرایی و استقبال از زائرانی که از راه‌های دور و با پای پیاده می‌آیند، یک لیوان شربت یا یک کاسه عدسی‌ست و جا به جا بساطِ  واکسِ کفش!

البتّه که همه‌جا خوب و بد دارد و من از جوِّ غالب می‌گویم.

یعنی خارجیا بیان از قم پیاده بشن بقیشو پیاده برن مشهد؟

؟!

خب عراقی ها هم به دلیل اعتقاد خاصشون به اربعین اینکارو میکنن یعنی بعد از خاتمه مراسم قیمت سواری از کربلا تا مرز n برابر میشه به عبارت دیگر مهمان نوازیشون از غایت رشد فرهنگی نیست از اعتقاد  و نذر برای براورده شدن حاجتی یا شکرانه ادا شدن حاجت و یا نذر نیاکان که پدر به پسر باید انجام بشه 
جسارتا عراقی ها عرب اصیل نیستن تا قبل از ورود اسلام زبان عربی نداشتن مثل مصری ها

خب‌تر یعنی مشهدی‌ها به اعتقادات و روزهای خاص هم ملتزم نیستند و نذر و شکر و... ندارند! البتّه که بنده چنین تجربه‌ای در عراق نداشتم و قیمت‌ها معقول بودند. و البتّه‌تر خوب و بد همه‌جا هست.  

چرا جسارتاً؟! بله؛نبطی بودند و اسلام آوردند و... ولی بسیاری از طوایفِ عرب از یمن تا قریشیان به عراق مهاجرت کردند و با هم درآمیختند. 

باور کنید نه همه ی عراق چیزیه که شما اربعین می بینید و نه همه ی مشهد چیزیه که شما توی این کم فروشی ها می بینید. 

باور دارم و اثباتِ شیء، نفی ما عدا نمی‌کند! :) 

سلام دوست عزیز. مدتی پیش در مورد روغن ارده باهم در وبلاگ نون و قلم صحبتی داشتیم و بنده صفحه ای معرفی کردم بهتون بعدش شما نوشتین که این روغن برا دیابتی ها و افرادی که گلوکوم یا آب سیاه دارن مضر هست.منبع رو خواستم گفتین همون پیجی که معرفی کردم.اما من در اون پیج چیزی ندیدم. این قضیه خیلی برام مهمه چون مشکل پدرم هست جفتش و در استفاده باید رعایت کنیم اینه که اگه منبعی برا اون حرفتون دارید ممنون میشم بهم معرفی کنیم برا مطالعه..


+ضمن اینکه آیت الله تبریزیان الان مدتی هست که اومدن مشهد.... اگه بخواید میتونید از اطلاعاتشون و طبابتشون استفاده کنید.ایشون احیاگر طب اسلام هستن

سلامٌ علیکم؛

بله؛ در میانِ کامنت‌ها در آن صفحه دیده بودم که یک نفر چنین نقلی داشت و از شما صحّتش را پرسیدم. برای بنده هم سؤال است. ما از آن زمان، دیگر روغنِ ارده مصرف می‌کنیم ولی نتوانستم با آقای تبریزیان و یا نمایندگان‌شان تماس بگیرم و طرحِ سؤال کنم. در یاد داشتم که برای شما هم مهم بود و اگر پاسخ را می‌یافتم، تقدیم می‌کردم.

 

سپاس؛ شما نشانیِ ایشان را در مشهد می‌دانید؟

فقط همین وقت‌هاست که آرزو می‌کنم، از اهالی قدرت و ثروتِ عالَم بودم و می‌شد و می‌توانستم، خیالِ زائرانِ حضرت را بابتِ مسکن، خورد و خوراک و حمل و نقل راحت کنم.

سلام
کسی که نیت کار خیر بکنه انگار خودشو انجام داده سید.
این آرزو از اون آرزوهایی نیست که حسرتشو خورد و گفت ای بسا آرزو که خاک شده است!
با احترام
یا علی


سلام بر جنابِ نجفی؛

بله و اِن‌شاءلله که این قانون، شاملِ حالِ بنده هم شود!

بزرگوارید.

به ناشناس:

خیلی ممنونم و لطف کردید. کاش نامی و یا نشانی از شما داشتم. :)

در بابِ روغن زیتون: من با تحقیقاتی که کردم، به این نتیجه رسیدم که اصلاً نباید برای سرخ کردن استفاده کرد و با حرارت تبدیل به اکسید می‌شود.

برای سرخ کردم، دنبه و شحمِ گاو عالیه که خب، باید بو و طعمش را هم تحمّل کرد. :) 

اگر توانستم و پاسخِ سؤال‌مان را یافتم، ان‌شاءلله خبرتان می‌کنم.

به ناشناس:

من بسی ممنونم بابتِ شرح و عکس، عزیزم!

خب من در نت و جستجو، خواندم که دنبه، شحم و ارده بهترین‌ها هستند برای سرخ‌کردن. دنبه و شحم را به خاطر بویش استفاده نکردم و رسیدم به ارده. حالا شما حتمی تجربه دارید که می‌ماسد و...

بله؛ روغن‌های دیگر خیلی خطرناکند. زیتون هم فقط به دردِ سالاد و برنج می‌خورد و نه سرخ کردن.

چشم، حتمی دنبالش هستم و اگر نیافتم، زحمت می‌دهم. خیلی خیلی ممنونم بابتِ پاسخ و لطفِ شما.

 

خواهش میکنم عزیزم
من بیشتر از اطلاعات شما استفاده کردم...
ایمیلم در پیام قبلی و این پیام هست
کاری باشه خوشحال میشم انجام بدم
التماس دعا....
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِیمِ
الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد
وَ
عَجِّل فَرَجَهُم!
پیوند ها
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان